image001.jpg

 

(c) Laurentii.be

 

Genealogie Laurentii

Ad laurum non aurum

Inhoud

Blog

Documenten

Foto's

Gezinnen

Stamboom

Startpagina

Thematisch

Verhalen

Verwante families

 

Voetnoten

 

1 Zij was een dochter van Jan van Alsemberghe. Spellingvarianten: Lauwerens, Lauwerin, Laurin, Lauwaerts, Lauwers. Simon was vermoedelijk baljuw van Gent.

2 Bronnen o.m. “Généalogies de quelques familles des Pays-Bas”, 1774 en elders vermelde genealogische naslagwerken van o.m. de Franse adel.

3 Robert ging er bij de naam Lawrence. Dit was de periode waarin de Engelse koning Edward III een expeditie zond naar het eiland Cadzand (tegen de Franse vazal Lodewijk van Vlaanderen), dat in november 1337 door de Engelsen werd bezet. Zie ook voorouderlijke lijn in Engeland.

4 Naar verluid verspaanste de naam er tot Lorenzo. Zie o.m. onderzoek van de Ratcliffe Society die deze Brugse afstamming bevestigde.

5 Deze tak breidde verder uit o.m. naar Frans-Vlaanderen o.m. Berg-Saint-Vinox, o.m. de heren van Roosendale, met emigratie naar o.m. Spanje en Portugal  (…).

6 Deze duurde eigenlijk 115 jaar. Deze werd bevochten in verschillende fazen: 1337-1360 (o.m. door Edward III, wiens vader de eerste Engelse titelvoerder van ‘Prince of Wales’ was); 1369-1389 (o.m. Karel van het huis van Valois); 1415-1429 (de “oorlog van Lancaster”) en 1412-1431 (met Jeanne d’Arc). Merk ook dat Antoon van Cadsant, voorouder van Odin, omstreeks 1070 was aangehuwd met het voormalige Franse koningshuis Capet.

7 Zie heraldiek “Lauwers uit West-Vlaanderen” in 1571.

8 De weversgilden probeerden hem na de slag van Crécy in 1346 (gewonnen door de Engelsen), trouw te laten zweren aan Eduard III van Engeland, en zelfs een verloving met diens dochter Isabella (Sint-Winnoksbergen, maart 1347) werd opgedrongen. Dat ging niet door op aanraden van de Franse koning, met steun van paus Clemens en hertog Jan II van Brabant, en Lodewijk was daarop in april 1347 naar Frankrijk gevlucht en had zich op 1 juli 1347 verloofd met Margaretha, de dochter van Jan van Brabant. Hij huwde haar vervolgens in Vilvoorde. Hij kwam tot een vergelijk met Eduard III van Engeland en keerde in 1349 terug naar Vlaanderen. In 1350 weigerde hij zelfs openlijk eer te betonen aan de nieuwe koning van Frankrijk. Bij het huwelijk in 1369 van zijn dochter Margaretha van Male met de Bourgonische hertog Filips de Stoute, zouden de kanselarijen Rijsel (Lille), Dowaai en Orchies terugkeren naar het graafschap Vlaanderen. Deze waren in 1312 bij het verdrag van Pontoise afgestaan.

 

image004.jpg

© Foto stadhuis Brugge van P. Lauwens, 1985 – Loyauteitsschema Laurentii.be, 2019. – Prent “Slag van Cadzand” van Jean Froissart, 14e eeuw, onder Public Domain (Bron: Wikimedia).

 

Voorouders  - Lauwereyns van Diepenhede – van Alsemberghe, 1270 Brugge

Willemaer Lauwereyns van Diepenhede image006.jpg werd geboren omstreeks 1247 in Brugge als zoon van ridder Odin  Lauwereyns van Diepenhede  image006.jpg en Joanna van Velthuysen.

 

Ouderlijk gezin: Lauwereyns- van Velthuysen, 1295, Brugge/Gent

 

Kinderen uit dit gezin:

·         Simon Lauwereyns image006.jpg van Diepenhede werd geboren omstreeks 1271 in Brugge. Hij  was ridder en huwde omstreeks 1300 in Brugge met Mathilde van Alsemberghe1.

·         Marc Lauwereyns image013.gif werd geboren omstreeks 1272 in Brugge. Hij voegde aan het familiewapen een laurierboom toe in sinopel, net zoals Arnold Lauwereyns dat zou doen. Hij huwde omstreeks 1300 met Marie van Ravensvelde, dochter van Peter van Ravensvelde, schildknaap, en overleed op 17 november 1339.

 

Kinderen Lauwereyns- van Alsemberghe

·         Robert Lauwereyns van Diepenhede image010.jpg werd geboren omstreeks 1300 in Brugge. Hij emigreerde naar Engeland3.image004.jpg

 

Kinderen Lauwereyns- van Ravensvelde

 

·         Gielis Lauwereyns I image013.gif, raadsheer van Lodewijk van Male, de graaf van Vlaanderen, leefde in Brugge en huwde Barbara van Pillenrode, dochter van ridder Boudewijn van Pillenrode, heer van Billemstede. Hij overleed in juni 1381. Zijn echtgenote overleed eerder op 4 augustus 1368.

o   Gielis Lauwereyns II image013.gif, jonker, raadsheer van Filip van Valois, de hertog van Bourgogne, toen graaf van Vlaanderen. Hij reisde mee in het gevolg van de graaf tot diens overlijden op 27 maart 1404 in Halle. Hij vestigde zich nadien in Brugge tot zijn overlijden op 8 december 1413, waar hij begraven werd in de Collegiale Kerk van de Heilige Verlosser. Hij was gehuwd met Katrien van Rousselare, dochter van Jozef, heer van Roeselare. Zij overleed op 12 april 1415.

§  Gielis Lauwereyns III image013.gif, jonker, burgemeester van Brugge in oktober 1437, benoemd door Filips de Goede. In het gevolg van Filips de Goede ondernam hij meerdere reizen. Zo was hij onder meer op 9 januari 1438 in Arras om te bemiddelen na de rebellie van de Brugse stedelingen en de moord op Jean de Villiers, maarschalk van Frankrijk. Hij was opnieuw burgemeester in Brugge in 1442, en werd vermeld als schepen in 1440, 1445, 1451 en 1453. Hij was gehuwd met Katrien de Vrient en overleed op 12 april 1455 en werd begraven in de Sint-Jacobskerk te Brugge.

·         Een zoon, André Lauwereyns image013.gif, emigreerde naar Spanje en huwde in Lepe nabij Cadiz4.

·         Peter Lauwereyns image013.gif, ridder, kamerheer en raadsheer van Adolf I, hertog van Cleves. Hij huwde Petronella de Boodt van de notabele Brusselse familie. Hij overleed op 29 juni 1454. Zijn echtgenote overleed eerder op 15 augustus 14495.

·         Margriet Lauwereyns image013.gif, begijn in 1426.

 

De keuze voor Frankrijk of Engeland

 

Het lijkt er op dat de politieke omstandigheden de afstammelingen van Lauwereyns-Van Velthuysen tot verschillende keuzen zou leiden. Enerzijds zocht Simon Lauwereyns zijn bruid in het  hertogdom Brabant, en bleef zijn zoon Robert de koning van Engeland en de Vlaamse edelen als Gwijde van Dampierre die diens zijde kozen getrouw. Robert keerde terug naar Engeland omstreeks de tijd dat de Engelse koning Edward III aanspraken op de Franse kroon liet gelden, en onder meer in 1337 het eiland Cadzand liet bezetten.

 

Andere Lauwereyns-en, zoals Simons broer Marc en Simons nonkel Jan Lauwereyns en diens kleinzoon Arnold Lauwereyns, lijken eerder partij te hebben gekozen voor het ‘bestaande’ Franse koningshuis. Deze Lauwereyns-en namen een ander familiewapen aan. 

image006.jpg

Afbeeldingen: stadhuis Brugge

 

Een zoon van Jan, generatiegenoot van voormelde Robert, moet dan weer de Engelse aanspraken genegen zijn geweest, waardoor zijn naam gewoonweg niet werd vermeld in de Franse geschiedschrijving, zeg maar in het overzicht van de Franse nobelen. We zitten in de nasleep van de Brugse metten en de Slag van de Guldensporen in 1302, waarbij het belang van de handel met Engeland vanuit het graafschap Vlaanderen op het spel stond, en, vanaf 1337, de “honderdjarige oorlog” tussen het Engelse huis Plantagenet/Valois en het Franse huis Anjou voor de Franse troon6.

 

We proberen de vermoede loyauteit bij Lauwereyns even schematisch voor te stellen in het rood (Engeland) en het blauw (Frankrijk) toen de keuze zich opdrong. Simon Lauwereyns was vermoedelijk baljuw van Gent, terwijl de Nn. Lauwereyns vermoedelijk de Brugse baljuw Jan was die voor het eerst bij de naam “Lauwers” door het leven ging en ook een nieuw familiewapen introduceerde7. Wat Simon Lauwereyns betreft, vermoeden we een wisselende loyauteit aan het Franse en het Engelse huis (al kleuren we hem bij deze rood).

 

image007.jpg

 

Het was een periode met wisselende loyauteit in het graafschap Vlaanderen. Vanaf 1294 was Filips IV van het Franse huis Capet in oorlog met Eduard I van het Engelse huis Plantagenet, over gebied in het hertogdom Aquitanië. De Vlaamse steden, met de Vlaamse graaf Gwijde van Dampierre, hadden toen de zijde van Engeland gekozen en dat leidde tot invallen van de Fransen in het graafschap Vlaanderen. Gwijde van Dampierre kwam in gevangenschap terecht tot 1297. Toen de graaf van Vlaanderen daarop zijn status als vazal van de koning van Frankrijk opzegde, vielen de Fransen opnieuw Vlaanderen binnen. De Vlaamse steden vielen in Franse handen, en de Engelse koning Eduard I trok zijn hulptroepen terug nadat hij afzonderlijk vrede sloot met de Fransen. Gwijde van Dampierre en zijn zonen Robrecht en Willem werden opnieuw gevangen genomen in 1300 en een Franse landvoogd, Jacques de Châtillon, werd aangesteld.

 

Waar het stadsbestuur in Brugge aanvankelijk de ‘opjutter’ Pieter De Coninck nog gevangen liet zetten in 1301, kwam er in 1302 een opstand van aanhangers van de graaf van Vlaanderen, onder impuls van de Liebaerds (later ook “Clauwaerts”) van Gent die ook in Brugge de Franse Leliaards uit de stad zetten. Jacques de Châtillon hergroepeerde zijn leger in Kortrijk om beide steden te heroveren. Het Gentse stadsbestuur bond in, maar in Brugge volgde in mei dat jaar de Brugse metten, gevolgd door een overwinning van de graafgezinde Vlamingen op het Franse leger in Kortrijk in juli dat jaar. Vlaanderen herwon zijn zelfstandigheid van vroeger, maar werd bij de Slag bij Pevelenberg in 1304 tot zware toegevingen gedwongen, en het Franse gezag werd hersteld. Lodewijk van Male I uit het huis van Dampierre zou huwen met Margaretha van het huis van Valois, en zijn zoon Lodewijk van Male (1330-1384) bleef trouw aan de Franse koningen van het huis Valois8.

 

image009.jpg

Afbeelding: 14e eeuwse voorstelling van de Slag van Cadzand, 1337

In 1337 kwamen duizenden Vlamingen om bij de Slag van Cadzand, waarin Edward III het opnam tegen Lodewijk van Male, vazal van het Franse huis Valois. Het eiland Cadzand werd vervolgens door de Engelsen bezet.

 

De Gentenaren steunden in 1340 met Jacob Van Artevelde de Engelse troonaanspraken van Eduard III, die ook de Franse vloot versloeg bij Sluis. In 1341-1364, in een strijd voor de erfopvolging in het hertogdom Bretagne, koos de Engelse koning de zijde van Jan van Montfort (gehuwd met Johanna van Vlaanderen) die zegevierde in de slag bij Auray in 1363 tegen het huis van Valois.

 

Nog in 1346 was de slag bij Crécy uitgevochten, waarbij de Vlaamse graaf Lodewijk van Male aan de zijde van de Franse koning had gevochten, en een Engelse overwinning leidde tot het beleg en de verovering van Calais. Engelse invallen vanaf 1359 in Frankrijk zouden dan weer minder succesvol blijken en in 1360-1370 zouden de Engelsen hun aanspraken op de Franse troon stopzetten en heel wat van hun ‘Franse’ bezittingen verliezen. De Engelsen hadden in die periode te maken met boerenopstanden en de vrijheidsstrijd van Schotland. Vanaf het moment dat de Plantagenets in 1399 de macht verliezen aan het huis van Lancaster, zou het conflict opnieuw oplaaien.