|
© Afbeeldingen schilderijen Isabella van Spanje
door Frans Pourbus de Jongere, 1621, en als zuster
Isabella Clara Eugenia door Pieter Paul Rubels, 1625 onder Public Domain
(Bron Wikimedia, Noordbrabants Museum en Norton Simon Museum). - Schilderij van Margaretha van Oostenrijk van Bernard van Orley (Public Domain,
omstreeks 1518 - Bron: Wikipedia). – Foto Mechelen © P. Lauwens, 2020. – Foto
beeld Napoleon, 1810, uit private collective. –
Prent koningskinderen van Charles Baugniet, 1841,
onder Public Domain. - Foto grafmonument in de
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk
van Watervliet van (c) Roel Renmans, juli 2010, gepubliceerd
met toestemming. – © Foto viking helm replica,
2015 uit collectie laurentii.be. - Foto Boudewijn I onder Creative Commons
licentie CC BY-SA 3.0, Zeisterre, 2009
(Bron Wikimedia). ©
Foto’s kruisvaardersmunten uit private collectie,
2018. - Bewerking prent Mechelen uit private collectie (Public Domain, 17e
eeuw).
|
|
Blog - 2021 – Verdragen is een werkwoord
Een Brusselse slagerszoon schreef
ooit “Quand tous les dégoutés seront partis, ce ne sont que les dégoutants
qui restent.” Paul Vanden Boeynants had het
over de politiek. Tijdens onlusten zoals de Franse revolutie was het eerder
andersom: toen alle vermeende “degoutanten” verwijderd waren, bleven
enkel de gedegouteerden over en het werd een golf van bijltjesjaren die tot
ver buiten Frankrijk van alles in beweging zette.
In beide opties zit een waarheid. Het tegenovergestelde
van een ‘diepe waarheid’ is niet noodzakelijk een leugen, maar vaak
een andere diepe waarheid. Eén zo’n waarheid is dat onvrede uiteindelijk
leidt tot verandering. Een andere waarheid is dat “wie snel geïrriteerd is,
snel manipuleerbaar is”. Kijk naar de geschiedenis. Soms ontstaat verandering
spontaan en geleidelijk. Soms wordt handig gebruik te maken van de frustratie
van genoeg mensen om een verandering in gang te zetten in de richting die men
beoogt.
Verdraagzaamheid heeft alles te maken met de houding die
we als persoon aannemen tegenover iets wat gebeurt. Hoe dichter dat aanleunt
bij onze basisbehoeften als voedsel, een dak boven ons hoofd, geborgenheid,
hoe groter de betrokkenheid. Verdraagzaamheid is hard werk voor mensen die
zich verschillig opstellen. Wie zich onverschillig opstelt, maakt ook een verschil:
de “zwijgende meerderheid” ondergaat het of geeft ruimte aan wie de
verandering in een bepaalde richting duwt. Dat “duwen” kan “manipuleren” of
“inspireren” zijn, en net zo goed onbewust gebeuren. Veranderingen kunnen een
eigen leven gaan leiden en andere veranderingen uitlokken, ook al worden ze
beïnvloed.
Niet voor niets is verdraagzaamheid verwant met
“verdrag”, de formele manier waarop verdraagzaamheid in gedragsregels en
verwachtingen wordt beschreven. Ook
het Duitse woord “Vertrag” heeft die betekenis, al vind ik dat het
toevallig ook als het Nederlandse “vertragen” klinkt ook wel een mooie. Een verdrag zegt iets over de manier waarop men behandeld moet worden
of moet behandelen. Het Engelse woord “treaty” en het Franse woord “Traité”
leggen daar zelfs eerder de nadruk op, terwijl het Franse “accord”
eerder aan de overeenstemming herinnert om tot het verdragen van een
gewijzigde realiteit te komen. Dat zal ook wel iets te maken hebben met de
Angelsaksische tendens om de nadruk op gedrag te leggen, en de Latijnse
nadruk op een gevoel of een stemming.
Er zijn ook naamvarianten die andere nuances benadrukken:
verbintenis of verbond, afspraak, conventie, traktaat, decreet, edict of wet,
overeenkomst of pakt, … en het laatste verwijst naar een toestand van
geweldloosheid of vrede. Er zijn verdragen die zelfs bij die naam gaan: Pax
Romana, de Vrede van Munster. Wederzijdse instemming is er niet noodzakelijk
wanneer het om edicten of decreten gaat. Die kunnen ook zonder akkoord of
instemming worden opgelegd.
Er zijn verschillende vormen voor verdra(a)gzaam.
Vertrekken we van respect - wat eerder op onverschilligheid wijst: “Ik
verdraag het zolang ik er geen last van heb.” – of uit waardering, of een
gevoel van verbondenheid, of begrip? Dat zijn verschillende soorten
verstandhouding en die vragen minder of meer energie. Een “compromis”
bevat het woord belofte en dat is misschien wel de essentie van wat
een verdrag is. Veel verdragen gaan uit van een wederzijdse belofte en dan
komt de inspanning om het in de praktijk om te zetten. Verdragen is een
werkwoord.
Geschiedenis
en familiegeschiedenis in een notendop
|
 Afbeelding: het verhaal van voorouders in onze gewesten begon met Deense Vikings
die zich vestigden in Oost-Engeland en aan de Vlaamse kust. In 865 werd
Frederik van Cadsant aangesteld als heer van het (toenmalige) eiland
Cadzand door de graaf van Vlaanderen. Nakomelingen van Laurens van
Cadsant gingen bij familienamen als Lauwereyns, Lawrence, Lauwerens,
Lauwens en Lauwers.
Afbeelding rechts: Boudewijn I van Vlaanderen (849-879) was de eerste graaf van
Vlaanderen. Hij huwde Judith van West-Francië, een dochter van Karolinger
Karel de Kale. Zij was al twee keer weduwe: van Aethelwulf en van
Aethelbald van Wessex. De bekende voorouders werkten vooral in krijgsdienst
en als handelaar en hadden connecties aan de Engelse en Franse hoven en met
andere ingeweken noormannen.
|
|
|
 
Afbeeldingen: kruisvaardersmunten uit 1189 van Richard Leeuwenhart.
Robert Lawrence, wiens vader een Vlaamse zilversmid was (Lauwerens), trok
met hem in Engeland op kruistocht. Robert bleek met zijn Vlaams-Frans-Engelse roots een goed onderhandelaar tussen de Franse,
Engelse en Vlaamse kruisvaarders – die niet altijd overeenkwamen - en
Saladin, wat in
juli 1191 leidde tot de overgave van Accra. Ook de
eerste heren van Cadsant telden al kruisridders
en Odin Lauwereyns van Diepenhede trok in 1248-1254 vanuit Brugge op
kruistocht met Gwijde van Dampierre en de Franse koning Lodewijk IX.
Aan beide zijden van het Kanaal werden zij geridderd, of door de Engelse,
of door de Franse koningen.
|
Afbeelding: Filips de Goede van Bourgondië in 1419.
|
|
Afbeelding: Jerome Lauwereyns, grafmonument te Watervliet. Hij overleed in
1509.
|
|
Afbeeldingen: Margaretha van Oostenrijk te Mechelen, 1518 en haar standbeeld te
Mechelen in 2020.
|
|
|
Afbeeldingen: landvoogdes Isabella (1621-1633) en diezelfde Isabella als zuster
Clarisse in Tervuren (1625).
Zij woonde, naar verluid tegen haar zin, in
Brussel en trad de laatste jaren van haar leven toe tot de orde van de
Clarissen in Tervuren. Liever dan de opvolging van haar man aartshertog
Albrecht, had zij willen intreden in het klooster de las Descalzas
Reales in haar Spaanse thuisland, maar dat werd haar niet toegestaan.
Wat nu België is, was eeuwenlang de speelbal van vreemde overheersers en
persoonlijke belangen.
|
|
|
 Afbeelding: Joos Lauwens was smid in Brussel in 1717. In de 16e-19e
eeuw telden de stamlijnen in het voormalige hertogdom Brabant meerdere
smeden, ook schippers en vooral landbouwers.
 Nakomelingen van de Mechelse voorouders werden van hoveling landman
in de omgeving van Hombeek en Leest.
|
|
Afbeelding: bronzen beeld van de Franse keizer Napoleon uit 1810. De
zogenaamde Brabantse Omwenteling kantte zich in 1789-1790 tegen de Oostenrijkse
overheersers en ging vooraf aan de Franse overheersing. Het was een eerste
zucht naar onafhankelijkheid in onze contreien in de laatste eeuwen. De
Boerenkrijg was een andere, in de kiem gesmoorde, vorm van verzet. Het
duurde nog tot 1830 tot er een “nieuwe” Belgische revolutie kwam.
|
Afbeelding: de eerste koningskinderen van België: Leopold (II), Filips en
Charlotte in 1841.
Merk dat hij niet als “koning
van België” werd benoemd, maar als “koning der Belgen”. Het
nieuwe België zette zich daarmee af tegen de absolute monarchie en volgde
de principes van de Julimonarchie in Frankrijk waar de zogenaamde
burgerkoning Lodewijk Filips “roi des Français” werd getiteld. Met
de aanstelling wilde het Belgische Nationale Congres ook voorkomen dat het
land onder de buurlanden zou worden verdeeld langs de taalgrenzen.
|
Afbeelding: François Lauwens tijdens Wereldoorlog I, één van de twee luitenant-generaals uit de
stamlijn Hombeek-Leest in het Belgische leger.
De wereldoorlogen beproefden
opnieuw de onafhankelijkheid van België en vroegen zware offers van hele
generaties – niet alleen van de mannen die onder de wapens werden geroepen.
|
|
|
Verdragen die vormgaven aan onze geschiedenis
|
Pax Romana
(“Romeinse
Vrede”)
27 voor Christus – 180 na Christus
|
Periode
waarin er relatieve vrede heerste in het Romeinse Rijk, bewaakt door een
superieur staand leger dat ook onze gewesten bezette, ondersteund door een
gedegen bestuurssysteem en het zogenaamde Romeinse Recht. Zolang de keizer
werd erkend, was er respect voor de eigen cultuur en godsdienst – wat
wezenlijk veranderde toen het christendom terrein won. Het idee en de
symbolen werden vaak misbruikt om legitimiteit te geven aan onderdrukking,
tot het 20e eeuwse fascisme toe.
Varianten
als Pax Americana, Pax Asyrica, Pax Brittannica, Pax Europeana, Pax
Germanica, Pax Hispanica, Pax Mongolica, Pax Ottomana, Pax Neerlandica en
Pax Belgica verwezen ook naar periodes van langdurige vrede, meestal onder
de overheersing van een specifieke grootmacht.
|
|
Edict van Milaan
(313)
|
Dit “edict” regelde de godsdienstvrijheid binnen
het Romeinse Rijk en
maakte een einde aan de christenvervolgingen.
Het volgde op het Edict van Nicomedia van 311 waarin de
godsdienstvervolging eindigde. Dit was een kantelpunt voor de kerstening
van onze gewesten in de volgende eeuwen en het ontstaan van parochies. Het
oudste bisdom in onze contreien ontstond in 280 in Tongeren waar
Sint-Servaas predikte in de 4e eeuw. De Sint-Ursmarusparochiekerk van
Lobbes bij Charleroi werd in 819-823 opgericht onder de Karolingers en is
daarmee de oudst bekende van België. In het Graafschap Vlaanderen kregen de
eerste parochies vorm in de 10e eeuw en men neemt aan dat er al
gemeenschappen ontstonden vanaf de kerstening gedurende de 7e eeuw. De
oudst gekende parochiekerk in het hertogdom Brabant dateert van de 10e eeuw.
|
|
Edictum
Chlotarii
(614)
|
Dit edict legde de
staatsgrenzen binnen het Frankische rijk vast. Er werden autonome (meestal
voormalig Merovingische) deelkoninkrijken erkend, bestuurd door
(hof-)meiers. Dit had impact op regelmatig veranderde delen van België en
Nederland.
|
|
Edict van Pîtres
(864)
|
Karolinger Karel de Kale vaardigde dit decreet uit
om sociale en monetaire hervormingen door te voeren die omwille van
woekerwinsten ook de lijfeigenschap hadden bevorderd. Ook maatregelen om de
aanvallen van Vikings tegen te gaan kwamen hierin aan bod, zoals het bouwen
van burchten en stellingen. Merk dat de (viking) voorouder Frederik van
Cadsant omstreeks 865 werden aangesteld om het eiland te verdedigen.
Zijn zoon Arthur van Cadsant ging noodgedwongen mee met viking Rollo
op diens plundertocht in Frankrijk. Rollo liet niet na de eerste burcht op
Cadzand te vernietigen bij zijn bezoek.
|
|
Verdrag
van Ribemont
(880)
|
Met dit verdrag
kwamen de opdelingen van het Frankenrijk tot een einde. Er waren andere
verdragen aan voorafgegaan (Prüm in 855, Meerssen in 870, Voeren in 878…)
die ook impact hadden op de heerschappij in onze gewesten. Gezamenlijk een
antwoord geven op de aanvallen van de Noormannen stond hoog op de agenda.
De Capetingers zouden volgen en in de 11e eeuw huwde voorouder
Antoon II van Cadsant met Emma Capet de France,
een dochter van Hendrik I en afstammeling van Hugo Capet, een Franse
koningslijn vanaf 987.
|
|
Vrede van Melun
(11 april 1226)
|
In dit verdrag moesten de edelen en steden van het
Graafschap Vlaanderen trouw zweren aan de Franse kroon. Het verdrag kwam
pas goed in voege onder Filips (IV) de Schone (1268-1314) in een periode
dat Vlaanderen geprangd zat tussen Franse en Engelse belangen. In deze periode
leefde voorouder ridder Odin Lauwereyns van Diepenhede, die graaf Gwijde
van Dampierre en de Franse koning Lodewijk IX vergezelde op hun kruistocht
(1248-1254).
|
|
Vredes van
Atrecht
(1435, 1482)
|
De Vrede van
Atrecht (het huidige Arras) tussen Filips de Goede, de hertog van
Bourgondië, en de Franse koning Karel VII, baande de weg om Bourgondië
opnieuw onder de Franse kroon leenplichtig te maken, ook al viel de
persoonlijke leenplicht van Filips de Goede daardoor weg – een privilege
dat zijn opvolgers niet kregen. Toch bleven er spanningen bestaan tussen
Bourgondië en Frankrijk, die onder meer tot een nieuwe Vrede leidden tussen
Lodewijk XI en Maximiliaan van Oostenrijk in december 1482 waarin de Bourgondische
successieoorlog werd beëindigd die grote impact had op de steden in het
Graafschap Vlaanderen.
|
|
Vrede van Utrecht
(1474)
|
Dit vredesverdrag in de hoofdstad van het
prinsbisdom Utrecht beslechtte gewelddadigheden tussen onder meer Vlaamse
steden die bij de Hanze waren aangesloten en het koninkrijk Engeland. Deze
Hanze was een ingrijpend samenwerkingsverband tussen grote steden in Europa
en er waren kaperoorlogen ontstaan tussen deze steden en steden uit
graafschappen als Holland en Zeeland en in Engeland. Handelsoorlogen tussen
Engeland en de Nederlanden waren daarmee evenwel nog niet van de baan.
In 1436 emigreerde Jan Lauwens naar Carltonville
in Engeland vanuit Zierikzee in Zeeland [link]
en er waren ook migraties in de andere richting. Het was niet ongewoon dat
men het Kanaal overstak, ook niet in de eeuwen daarvoor [link].
|
|
Vrede van
Senlis
(1493)
|
Lodewijk XI stond
Bourgondië af aan Maximiliaan van Oostenrijk, samen met Picardië, en dit in
ruil voor Artesië (Artois) en Franche-Comté. De Habsburgse keizer
Maximiliaan was regent van de Lage Landen en hij zou hierin worden
opgevolgd door zijn zoon Filip de Schone die als zoon van Maria van
Bourgondië - die ook hertogin van Brabant, Limburg, gravin van Vlaanderen,
Henegouwen, Namen en vrouwe van Mechelen was
- de erfgenaam was van alle Bourgondische bezittingen. De Vrede van Senlis
versterkte de tegenstelling tussen Franse en Habsburgse belangen.
In onze
voorouderlijke lijn vinden we Jerome Lauwereyns van Watervliet terug
als schatbewaarder en kanselier van Filips de Goede van Bourgondië. Hij
noemde een polder en heerlijkheid Philippine naar zijn broodheer. In 1508
verkocht hij in Mechelen zijn stadspaleis aan Margaretha van Oostenrijk,
dat opging in haar paleis, en zij was bereid zich als voogd van zijn
kinderen te laten benoemen. Toen begin 1500 de latere keizer Karel werd
geboren, was Jerome betrokken bij zijn opvoeding.
|
|
Pacificatie van Gent
(8 november 1576)
|
Bij dit verdrag verenigden de Nederlanden zich in
hun verzet tegen Spanje. Vlaanderen sloot zich aan bij Willem van Oranje na
plunderingen van Spaanse troepen en de Spaanse furies in steden als
Antwerpen en Mechelen. Het werd bekrachtigd
op 7 januari 1577 in Brussel door de Staten-Generaal van de Nederlanden.
Drie jaar later vielen de Nederlanden uiteen in de zogenaamde Unie van
Atrecht en de Unie van Utrecht. Het hield ook de Tachtigjarige Oorlog niet
tegen (1568-1648) die tot de scheiding van de Zuidelijke en de Noordelijke
Nederlanden leidde in 1585 (Val van Antwerpen).
In deze periode was in de voorouderlijke lijn, Peter
Lauwereyns scheepskapitein bij de Spaanse vloot, Colaert Lauwereyns
was kapitein in het Spaanse leger en Maria Lauwers huwde in Brugge
met don Juan de Peralta.
|
|
Verdrag
van Antwerpen
(1609)
|
Dit verdrag leidde
tot het zogenaamde Twaalfjarig Bestand (1609-1621), een periode van
wapenstilstand waarin het niet of nauwelijks tot schermutselingen kwam in
de Lage Landen. Al in 1607 had Spanje een voorlopig bestand aanvaard.
Opmerkelijk was dat de Spaanse koning Filips II in 1598 afstand gedaan van
de Nederlanden aan de Habsburgse (Oostenrijkse) aartshertogen Albrecht en
Isabella, maar de Spanjaarden behielden het militaire gezag met veldheren
als Spinola en namen in 1621 opnieuw officieel de macht waar nadat Albrecht
kinderloos was overleden. Isabella van Spanje werd toen aangesteld als
landvoogdes (1621-1633). Zij werd opgevolgd door Ferdinand van Oostenrijk
in 1634.
|
|
Vrede van Münster
(15 mei 1648)
|
Verdrag dat de Tachtigjarige Oorlog beëindigde
tussen Spanje en de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. De laatste
republiek werd daarbij erkend en zou het Rooms-Duitse Rijk verlaten. Franse
inmenging aan de zijde van de Republiek had de machtsverhoudingen veranderd
en een duwtje in de rug gegeven, al werd Frankrijk uiteindelijk uitgesloten
bij de onderhandelingen omdat men te hoge eisen stelde. Er kwam een grens
tussen de Republiek en de Zuidelijke Nederlanden – bepaald door de
toenmalige frontsituatie – en het Partagetraktaak legde pas in 1661 de
grenzen vast in Limburg, terwijl Antwerpen onder de Zuidelijke Nederlanden
viel. Een ander gevolg was ook dat de goederen van de Rooms-Katholieke kerk
in de noordelijke Republiek er aan de staat toekwamen.
Tussen 1715 en 1795 sprak men over de
“Oostenrijkse Nederlanden” voor de 10 of 11 provincies die de ‘Zuidelijke’
Nederlanden vormden. Toen de Franse revolutie naar onze contreien werd
geëxporteerd, liep die periode af. De Oostenrijkse soldaat veldwachter Jan
Pessendorfer besloot te blijven en huwde zijn lief Marie-Thérèse
Lauwers [link], stadswachter Jan
Frans Lauwens bleef op post in Mechelen [link],
de Antwerpse pastoor Jacques Lauwens werd verbannen [link] en boerenkrijgers als Benedict
Ferdinand Lauwers in Sint-Niklaas [link]
en Jan en Peter-Jan Lauwers in Kapelle-op-den-Bos [link] gingen in het verweer.
|
|
Verdragen
van Parijs
(30 mei 1814 en 20 november 1815)
|
Het eerste verdrag
beëindigde de “Zesde” coalitieoorlog tegen het Franse keizerrijk van
Napoleon, waardoor de vereniging van het huidige België en Nederland in het
Verenigd Koninkrijk der Nederlanden tot stand kwam. Het volgde het verdrag van
Fontainebleau van 11 april, waarbij Napoleon was afgetreden als keizer en
in ballingschap op Elba was gegaan en leidde tot het Protocol, of de “Acht
artikelen”, van Londen dat op 21 juni 1814 België en Nederland
verenigde. Er volgde een tweede verdrag met dezelfde naam op 20 november
1815 na de nederlaag van (de teruggekeerde) Napoleon na de Slag van
Waterloo. Daarbij werd Frankrijk teruggebracht tot haar grenzen in 1790.
Dienstplichtige
Lauwens en Lauwers moesten de legers van “bloedhond” Napoleon
vervoegen [link], verwante Pieter Jan
Diddens deserteerde tijdens de veldtocht in Rusland [link] en de Mechelse Anne Marie Lauwers
had een Franse soldaat als lief [link].
|
|
Protocol van Londen
(20 januari 1831)
Verdrag van Londen
(19 april 1839)
|
Begin oktober 1830 was de scheiding van Nederland
en België, bestuurd door het Voorlopig Bewind en het Nationaal Congres, een
feit. De boedelscheiding werd formeel bekrachtigd in het Traktaat van de 18
Artikelen op 26 juni 1831 door de grote Europese mogendheden, die daarmee
terugkwamen op de besluiten van het Congres van Wenen in 1814-1815. Leopold
legde op 21 juli 1831 de eed af en werd “koning der Belgen”, nadat hij de
koningskroon van Griekenland had geweigerd in 1830. Leopold I, die
lutheraan was, moest wel een katholieke prinses huwen en zijn kinderen
katholiek opvoeden.
De Belgische staat werd erkend binnen de grenzen
die de provincies in 1790 hadden. Dit was wat betreft
territoriumafbakening, een gunstig compromis voor het nieuwe België.
Een aantal enclaves die pas later tot de Bataafse republiek waren
gaan behoren, kwamen bij België. Dit
waren Venlo, Stevensweert, Maastricht en de 53 dorpen
van de Generaliteit aan beide oevers van de Maas.
Hierop volgde de Tiendaagse Veldtocht tussen 2 en
12 augustus 1831 en een voorstel met 24 artikelen dat al gunstiger was voor
Nederland, maar niet werd aanvaard. Ook het Congres van Londen dat de
grenzen van België vastlegde binnen Europa, in 1832, bood geen soelaas.
Beide landen bleven op voet van oorlog tot Nederland in 1838 zijn
volhardingspolitiek opgaf en demobiliseerde. Het Verdrag van Londen van 19
april 1839 (met 24 artikelen) betekende de definitieve internationale
erkenning van de Belgische onafhankelijkheid. Nederlands Limburg werd
afgestaan aan Nederland en er werd afgesproken dat België zich neutraal zou
opstellen. Het pro-Belgische deel van Luxemburg werd Belgisch grondgebied,
terwijl het pro-Pruisische deel in 1867 onafhankelijk zou worden (al was
het groothertogdom nog tot 1890 in een personele unie verbonden met
Nederland).
De Amsterdamse Joseph Lauwers deed dienst
in het ‘Staatse’ leger en raakte gekwetst tijdens de schermutselingen in
Brussel in 1830, en verschillende Lauwens en Lauwers sloten zich aan bij de
eerste burgerwachten van het nieuwe België [link].
Nog in 1841 was Antoon Lauwens betrokken bij de verijdeling van een
Orangistisch complot [link].
|
|
Verdrag
van Genéve
(1864)
|
Eerste
internationale regelgeving over slachtoffers op het slagveld. Het maakte de
manier van oorlog voeren daarom niet minder wreed, maar het betekende een
verbetering voor de slachtoffers van het oorlogsgeweld. Er is een lange
lijst van voorouders die in krijgsdienst moesten, gewond raakten of
omkwamen. Andere verdragen zouden volgen, onder meer in 1899, 1906-1907,
1928, 1949, 1954, 1972, 1997, …, en de oprichting van het Rode
Kruis na de slag van Solferino in 1859 door Henri Dunant zou ook van grote
betekenis blijken te zijn.
|
|
Verdrag van Verdun
(11 november 1918)
Verdrag van Versailles
(28 juni 1919)
|
Het verdrag van Versailles tussen Duitsland en de
Entente beëindigde formeel de Eerste Wereldoorlog na de Wapenstilstand op
11 november 1918 (Verdrag van Verdun te Compiègne) in onze gewesten. Delen
van Duitsland werden bezet, er waren zogenaamde “herstelbetalingen”
opgelegd aan Duitsland en daar sprak men algauw van het “Dictaat van
Versailles”.
Deze regeling werd de voedingsbodem van een nieuw
conflict dat tot de opkomst van de Nazi partij in Duitsland zou leiden en
een nieuwe wereldbrand. Eupen en Malmedy waren bij het verdrag afgestaan
aan België.
|
|
Conferentie
van Jalta
(1945)
|
De geallieerden
beslissen over de invloedssferen in Europa na de Tweede Wereldoorlog.
Belgische soldaten worden in Duitsland gekazerneerd in wat al gauw de
“tiende provincie” gaat heten of de BSD.
|
|
Handvest Verenigde Naties
(1949)
|
De oprichting van de Verenigde Naties. Bij het
Verdrag van Brussel werd de militaire samenwerking tussen België,
Frankrijk, Nederland, Luxemburg en het Verenigd Koninkrijk vastgelegd in
1948. In 1949 volgden de oprichting van de NAVO (met als tegenwicht het
Warschaupact van 1955) en de Raad van Europa. De deur stond open voor meer
internationale en Europese samenwerking. Met het Twee-plus-vier verdrag van
1990 (Vereniging van de beide Duitslanden) werd ook het einde van de Koude
Oorlog ingeleid. Het Verdrag van Nice in 2001 gaf de oprichting van de
Europese Unie verder vorm.
|
|
