© Affiche van
“The Plainsman”, 1936, Paramount pictures. – © Bewerking foto cinema Rex,
1944 (bron: The Phoebus Foundation). – © Foto slachtoffers cinema Rex, 1944,
uit private collectie (één foto gecrediteerd aan Koen Palinckx). - © Foto en
rouwkaart uit private collectie, 1926 - stamboomschema © laurentii.be. |
|
Blog -
16 december 1944 – Carlo
Lauwers kwam om toen de Antwerpse cinema Rex werd geraakt door een V2 bom
Omstreeks half vier viel de bom, een Duitse V2 die
geruisloos aankwam en als een bliksem insloeg. “Net op dat moment leunde
Buffalo Bill tegen een paal en trok hij zijn revolvers”, aldus iemand die
het meemaakte[2]. Het plafond stortte in en vuur raasde door de zaal. De
onheilspellende stilte die volgde, maakte plaats voor gekrijs en geschreeuw van
honderden gekwetsten. Een donkere, verstikkende stofwolk ontwikkelde zich. Velen zaten onder het puin. Wie zich kon bevrijden, kwam
in de verwoeste De Keyserlei en op de hoek met de Anneesensstraat terecht. Er
vielen die dag 567 dodelijke slachtoffers, waaronder 296 vooral Britse,
Schotse en Canadese soldaten en Nederlandse vrijwilligers, en zeventig
kinderen en jongeren, en er waren 291 gewonden[3]. Toegesnelde hulpverleners hadden handen te kort in de chaos
na de inslag. Overledenen werden naar het Harmoniepark gebracht en naar de
marmeren zaal van de dierentuin. Daar moesten familieleden hun naasten, of
overgebleven bezittingen zoals een portefeuille[4], komen identificeren. Gewonden kwamen in verschillende Antwerpse
ziekenhuizen zoals het Stuivenberg ziekenhuis terecht waar zich nog gewonden
van andere bombardementen bevonden. Op 19 oktober
1944 was Cecilia Lauwers
Afbeeldingen: affiche van “The Plainsman”, western geregisseerd door Cecil B.
DeMille in 1936, waarin Gary Cooper de rol van Wild Bill Hickock vertolkte. –
De ravage in cinema Rex op 16 december 1944. Op 16 december 1944 waren er nog V2 aanslagen in
Antwerpen, in de Minderbroederstraat en in de Twee Netenstraat. Daar kwamen
nog eens 84 mensen om het leven, waaronder Mathilde
Lauwers Marie Kloeck, de vrouw van Leon
Demaerel, belde net een vriendin vanuit de Twee Netenstraat toen daar een
V2-bom viel. Zij belde de vriendin omdat zij niets meer had gehoord van haar
man die naar cinema Rex was gegaan. Haar man was omgekomen, en zij volgde met
haar drie kinderen toen de bom in de Twee Netenstraat viel. De ontreddering was groot. Georges was de zoon van
een medeoprichter van cinema Rex, Jules Van Reybroeck uit Doel. Hij
werd voor dood aanzien en bij de lijken in de marmerzaal van de Zoo van Antwerpen
gelegd, waar men ontdekte dat hij slechts bewusteloos was. Zijn vader Jules
kwam om tijdens het bombardement. Een grootmoeder uit Westerlo verloor haar oudste
dochter en bleef dagen aan de tramhalte wachten tot zij het verlies kon
aanvaarden. Haar dochter, Anne Marie Boels, was op bezoek geweest bij
een tante in Borgerhout, had de trein gemist, en had besloten een film mee te
pikken in de Rex. Van Germaine Naelaerts en haar zoon Theofiel
Dreesen, een student aan het Klein Seminarie in Hoogstraten, werden enkel
de portefeuilles teruggevonden. De vijftienjarige Gustaaf Pellens zag twee
boezemvrienden Julien Eeckels en Frans Ekelmans vertrekken naar
de Rex. Hij zou volgen wanneer zijn werk klaar was, maar was er niet op tijd
geraakt. Hij zag hen niet meer terug. Louis Thys was in juni
1944 afgestudeerd als diamantsnijder in Lier en droomde er van een
diamantbedrijf op te richten in Nijlen. Hij liet zich overhalen om naar de film
te gaan. Hij zou nog tegen zijn vriend zeggen dat die zijn mond moest dicht
houden voor het stof alvorens te overlijden. Louis was zonder toestemming
naar Antwerpen getrokken en de familie vernam het overlijden via een broer
van de vader die politieman was in Antwerpen. Ook Wim Van Eupen was
van Lier, 18 jaar oud, zoon van de eerste “buitenlandse” (Nederlandse)
voetballer van SK Lierse die ook medeoprichter was van de Solo fabriek in
Merksem. Zijn moeder Flore Timmermans was een dochter van Karel Timmermans,
de oudste broer van de Lierse schrijver Felix Timmermans. De zestienjarige Louis Vrints uit Mortsel had
het bombardement van Mortsel op 5 april 1943 overleefd. Hij was stiekem naar
de cinema gegaan in Antwerpen. Als doodsoorzaak werd vermeld dat hij was
gestikt in het stof. Louisa Waterman kwam om
toen zij zich een weg naar buiten werkte en onder een instortende muur
terecht kwam. Haar vriendin Maria wandelde op de De Keyserlei toen de bom
insloeg. Haar moeder en tweelingzus waren bij haar en de moeder overleefde
het niet. Naar verluid vond men enkel haar handtas terug met een onderarm en
hand om haar te identificeren. En zo zijn er tientallen gruwelijke
getuigenissen bewaard gebleven.
De V2-bommen waren beginnen vallen op Antwerpen sinds 13
oktober 1944, toen een eerste V2 nabij het Museum voor Schone Kunsten was
gevallen. Niet iedereen kon vluchten naar het platteland en de
Antwerpenaren waren al enkele maanden gewend om zich te verschuilen in
kelders en schuilplaatsen bij bomalarm. De terreurcampagne zou duren tot
maart 1945. In die periode vielen er zo’n 6000 bommen met meer dan 4200
dodelijke slachtoffers. Dat kwam op 36 bommen en 25 doden per dag. De V2-bommen werden gelanceerd in Nederland. Op 16
december was het “Batterie 500” in Hellendoorn die op 15:17h de bom
lanceerde. De V-bommen werden door de Duitsers als “Vergeldingswapen”
omschreven, een wapen als wraak op de geallieerde bombardementen op Duitse
steden.
Rouwprentjes bleven al even goed op de vlakte. Het ging
om sterfgevallen die als “door oorlogsomstandigheden” of als “schielijk
overleden” of als “een oorlogsongeval” werden beschreven, of in
het geval van de soldaten als “gesneuveld’.
Georges Heylen was
toen eigenaar van cinema Rex. Hij liep ernstige verwondingen op maar
overleefde de V2-inslag. Hij herstelde de cinema in zijn oude glorie en die
heropende de deuren op 12 maart 1947, goed anderhalf jaar later. Bij het einde van de oorlog waren er enkele
publicaties over de bommenterreur over Antwerpen, en er werden op de
Groenplaats in Antwerpen zelfs even V1 en v2 bommen tentoon gesteld. De enige
verwijzing in het straatbeeld naar deze gebeurtenissen was in 2024 nog een
tegel aan het UGC-cinema complex aan De Keyserlei, geplaatst in 2009. Zowat tachtig jaar later, terwijl Oekraïense steden
een gelijkaardig lot ondergaan, was het vooral een vergeten stukje
geschiedenis. |
|
Verhalen - 1926 - Maria Lauwers, zuster Monica bij de Annunciaten in
Huldenberg
Op 7 september 1926 werd
zij tot zuster gewijd in Huldenberg, net geen 27 jaar oud, en nam zij de naam
van zuster Monica aan. Het
klooster van de zusters Annunciaten werd in 1881 opgericht in Huldenberg
onder Monseigneur Deschamps[5],
de kardinaal-aartsbisschop van Mechelen. Tot 1870 waren de hoeve Keyhof en de
bijhorende gronden op het domein nog in het bezit van de familie de
Morassin de Ramoussin uit Ghlin in Henegouwen. Rond die tijd werd het domein verkocht aan Auguste-Joseph
d'Overschie en die liet er een kasteeltje bouwen voor zijn zoon
Charles-Emmanuel. Het leven van Charles-Emmanuel kende een dramatische
wending die eindigde met zijn zelfmoord in september 1877. Het kasteel bleef
daarna onbewoond. De zusters Annunciaten hadden toen nog een klooster in Ranst.
Onder het liberale kabinet van Frère-Orban en de schoolwet van 1879, werden
de zusters Annunciaten uit hun klooster in Ranst gezet. De zoon van Charles-Emmanuel, Victor d'Overschie,
zou in 1880 het kasteeltje ter beschikking stellen van Mgr. Deschamps. In
1881 werden er het noviciaat en de het moederhuis van de zusters Annunciaten
gevestigd. Andere gebouwen zoals een verblijf voor de novicen, een lagere
school, een bewaarschool en een nieuwe kapel werden toegevoegd. In 1909 was de
kapel al vervangen door een groter gebedshuis, gewijd aan O.-L.-Vrouw van de
Boodschap. Maria bleef haar hele leven zuster en overleed op 3
december 1988 in het rusthuis Keyhof, verbonden aan het klooster van de
zusters Annunciaten van Huldenberg. Op 7 december 1988 werd zij begraven. |
||||||||||||||||
|
|
|
|||||||||||||||||||
|
|
|
|||||||||||||||||||
|
|
|
|||||||||||||||||||
