|
|
Verhalen – 1739 - In de ban(d) van de ring (Deurne)
Een
gouden halsketting, een diamanten kruis, een zilveren zoutvat, ander
zilverwerk en een gouden trouwring werden verkocht aan een zilversmid in
Antwerpen. Jeannes tweede man Peter Sgrauwen ontving de helft van de
opbrengsten en Corneel 'Ignatius' Lauwers Het
dragen van de ring had een specifieke betekenis. Katholieken droegen de
trouwring in de Nederlanden doorgaans aan de linkerhand, protestanten droegen
die, vermoedelijk om zich bewust anders te 'uiten', aan de rechterhand.
Tenminste, dit was kenmerkend voor Nederland. Aan welke hand droeg men de trouwring? In
België werd de ring traditioneel rechts gedragen in Brabant (hertogdom),
links in Vlaanderen (graafschap), en links bij de man of rechts bij de vrouw
in het Waasland. In Duitsland werd de ring over het algemeen rechts gedragen,
behalve in Noord-Duitsland, waar deze links werd gedragen. In Engeland en Frankrijk
werd de ring traditioneel links gedragen, ook in Australië (zie foto boven), in het Groothertogdom Luxemburg links door
katholieken, en meestal niet door mannen... In
Spanje droeg het grootste landsgedeelte de ring aan de rechterhand, terwijl
men deze in Catalonië overwegend links droeg. Links
dragen werd geassocieerd met “dicht bij het hart”. Dat ging terug op een
Romeins gebruik: de vena amoris die direct in verbinding stond met het
hart. Van oudsher bij protestantse en islamitische tradities, alsook
in delen van België, Frankrijk en Italië, werd de ring nochtans aan de
rechterhand gedragen. De keuze voor links of rechts hing uiteindelijk sterk af
van persoonlijke voorkeur – rechtshandige handwerkers vermeden
bijvoorbeeld om praktische redenen de rechterhand-, van hoe men zich
wilde onderscheiden, van de geloofsovertuiging of van de regio waar men
woonde.
|
|
|
||||||||||||||||
|
|
|
|||||||||||||||||||
|
|
|
|||||||||||||||||||
|
|
|
